شمعدانی ها

geraniums — Mon, 21 Sep 2009 09:35:35 GMT

دیدید بعضی حرفها رو سختتون هست که با بعضی دوستهاتون بزنید، بس که راجعبه بعضی موضوعها هیچوقت حرف نزدید باهاشون؟ حالا قضیه من و این وبلاگ هم شده همین. سختمه بعضی حرفها رو اینجا زدن، از بعضی چیزها، اینجا حرف زدن. اینه که اینجا اینجوری میشه. سوت و کور.

توی پرانتز: بعد دیدید بعضی وقتها، برخی از همون دوستان مذکور، کاری میکنن، چیزی میگن، که جو رابطهتون یکهو عوض میشه؟ وبلاگ هم از این عُرضهها دارد آیا؟ میشود امیدوار بود؟!

./ امروز اولین روز از سومین ماهِ حضورِ یک فرشته است در من.

geraniums — Mon, 31 Aug 2009 09:30:33 GMT

اولین فکری که بعد از دیدن اون دو تا خط اومده و نشسته توی سرم، اینه که باید زودتر سر و ته این مقالهها و سمینار و پایاننامه رو هم بیارم. آره، همین. فقط همین.

to leave undone

geraniums — Tue, 18 Aug 2009 08:45:44 GMT

نه که فکر کنید وقتی شما اینجا چیزی نمیخوانید، من هم کلن نمینویسم، نه. مینویسم. زیاد هم مینویسم. یک خروار نوشته دارم، از یک خط، تا یک پاراگراف، تا یک صفحه، همه اما نصفه، نیمهکاره، ناتمام. بیحوصلهام، عجله دارم، خستهام، تمرکز ندارم، هزار کار ریخته روی سرم، ذهنم زیادی شلوغ و درهمبرهم است، زیادی حرف دارم، از این شاخه به آن شاخه میپرم، نمی دانم، هر دردی که دارم، تمام کردن بلد نیستم. نوشتههایم را نصفهنیمه رها می کنم، مثل خیلی چیزهای دیگر در همه این بیست و شش سال که تمام نکردم، که رها کردم... آدم نوشتهها/کارهای ناتمام که منم.

We all, will survive

geraniums — Sat, 15 Aug 2009 08:46:35 GMT

همه سرخوشی و انرژی دیشب و امروزم را مدیون شما دخترانِ "گروه ارکیده"ام. برای آنهمه زیبا که بودید و آنهمه زیبا که خواندید و نواختید؛ برای ترانه کُردیای که همه تالار وحدت را به وجد آورد؛ برای "I will survive" که فوقالعاده بود؛ برای جشن تولد باشکوهی که چشمهایم را از شادی و غرور خیس اشک کرد -و البته کیکاش هم خیلی خوشمزه بود-؛ برای اینکه نُه سال با سختیهایی که همه میدانیم برای یک گروه موسیقی بانوان، آن هم از نوع پاپ، وجود دارد کنار آمدید و ماندید. ارکیده، ارغوان، ارمغان، دنیا، مریم، ترانه، پریسا، بودنتان، ماندنتان، مایه افتخارست.

متشکرم آقای جان ویلیامز

geraniums — Wed, 05 Aug 2009 09:05:18 GMT

یک سوال اساسی دارم من الان، آیا تا به حال کسی موفق شده گوش بسپارد به موسیقی متن "شیندلر لیست" و حالاش یکجوری نشود، و بغض نگیرد گلویش را، و شاید حتی اشکی هم؟ صدای سازها انگار مستقیم قلب آدم را نشانه گرفتهاند آخر.

./ سلام دوستی که یادم آوردی بروم سراغ سیدیهای موسیقی متن فیلمام، که حالا از صبح هی این یک ساعت موسیقی را گوش کنم، و دست و دلم به انجام هیچ کار دیگری نرود.

لینک دانلود

geraniums — Mon, 27 Jul 2009 17:32:53 GMT

روزهایی هست که آدمیزاد دلش لَک میزند برای یک خط، تنها یک خط، نوشتن... و نمیشود، و نمیتواند. تجربه نشان داده که در این روزها حال آدم نه خوب است، نه بد، نه غمگین است، نه خوشحال، فقط یکجور حال معلقی دارد انسان. چنین روزهای برزخی عجیبی هستند این روزها...

نوستراداموس یا "بیا فالت بگیرُم"

geraniums — Mon, 13 Jul 2009 12:35:18 GMT

یک اتفاقات عجیب و غریبی تازگی دارد میافتد برای من که کلی حس خوشخوشانهی هیجانانگیز بهدنبال دارد. اولاش از یک برنامه زنده تلویزیونی شروع شد. مجری برنامه که شروع به صحبت کرد، حرفهایش به گوشام تکراری آمد، البته زیاد تعجبی نداشت چون اصولاً مجریها همیشه حرف تکراری میزنند، اما، ماجرا به همین جا ختم نشد، ارتباط تلفنیای برقرار شد توی برنامه که من کلمه به کلمه دیالوگهای ردوبدل شده را پیشپیش میدانستم. نه از آن دانستنهایی که گاهبهگاه اتفاق میافتد برای آدمیزاد، نه، از آن طور که بعد از اینکه اتفاق افتاد بگویی من این را پیشتر دیده بودم نه، دقیق میدانستم و پیش از اینکه واقع شود، یعنی تا آخر مکالمه را می توانستم تعریف کنم پیش از وقوع. حالا از این قصه یک هفته/ده روزی گذشته و در این مدت این ماجرا یکبار دیگر هم در مورد یک نوشته... بله!

حالا الان هدفم در زندگانی اینست که بیخیال درس و مشق شده، در آینده نزدیک یک بنگاه پیشگویی و فال و اینها راه بیاندازم. تا سرم شلوغ نشده بیایید وقت بگیرید که بعد پشیمان نشوید. از ما گفتن بود!

رازهای "قهوه" ای

geraniums — Tue, 07 Jul 2009 17:06:18 GMT

این نوشته متعلق به خیلی پیشترهاست، پیشتر از این روزهای بیحوصلهی پُر گرد و غبارِ خسته. توی یک فلش مموری قدیمی یافتهماش.

عاشق قهوهجوشی هستم که 3-4سال پیش از بازار تجریش خریدهام. همان که رویاش نوشتهبود "کارخانجات ظروف آلومینیومی نمیدونم چیچی". عاشق اینکه هر جور شده، چند وقت یکبار، خودم را برسانم میدان 7تیر و خیابانهای آن دور و بر را از بهار شیراز تا بهار تا سهروردی تا مفتح، پیاده گز کنم، بعد همینطور بروم و بو بکشم تا دماغام مرا برساند به "ادنا"؛ قهوه ترک بخرم و همینطور که دارم پر میشوم از بوی قهوه قیافهی تو بیاید جلوی چشمم که قهوهات را میخوری و باز مثل هر بار میپرسی «نمیدونم چه اصراری داری از "ادنا" قهوه بخری عزیزم؟ "تُرک"اش اونقدرا هم درجه یک نیست.». عاشق اینام که قهوه و شکر پیمانه کنم، که بایستم بالای اجاق و خیره شم به قهوهی کنارههای ظرف که ریزریز میجوشد، کف میکند و جمع میشود و... خاموش.

عاشق همهی اینهام همانطور که عاشق آن کاپوچینومیکر و اسپرسوساز مشکی دلونگیام که 7-8سال پیش از پردیس2 خریدم. عاشق لحظههایی که مامان اصرار میکنه «ما که قهوهساز داریم، من نمیفهمم تو چرا این یارو رو نمیبری خونهی خودت؟!» و منظورش از "یارو" همان قهوهساز است و من بیخیال لبخند میزنم، اسپرسو میخورم و روی "یارو" دست میکشم. عاشق اینام که تو هی بپرسی«چرا کافیمیکر نمیخریم؟» و من هی با اخم بخندم «نه که خیلی جا داریم؟».

عاشق اینهمه راز و خاطرهام که قاطی فنجانهای قهوهی مناند.

توضیح: این یک نوشتارِ گنگ، ناقص و نافهوم است که انتشارشاش موجب گریه و دلتنگی نگارنده میگردد.

زمين دل‌مرده، سقف آسمان كوتاه

geraniums — Sat, 20 Jun 2009 09:15:18 GMT

همهی خیابانهای منتهی به وزارت کشور را بستهاند و نتیجهاش اینست که خیابانها و کوچههای فرعی آن اطراف غلغله شده از ماشین، حتی اگر ظهر پنجشنبه باشد. بعد کلی پیچ زدن توی کوچه پسکوچههای شلوغ، نشستهام پشت فرمان ماشین، که ناچار جلوی پُلی پارکاش کردهام، منتظر که همسر عزیز بلیطها را از آن آژانس کنار ساختمان نهضت سوادآموزی تحویل بگیرد. حرص میخورم که مگر نگفت "دروغگو خیانتکار است و خیانتکار ترسوست"؟ دلیل این همه محدودیت، ترس اگر نیست، پس چیست؟... گرما کلافهام کرده، رادیو پیام یکسره دارد از دموکراسی حرف میزند و قانونگرایی و اغتشاش بد است و... حالام دارد بهم میخورد از گرما، از اراجیفی که میشنوم، ماشین را روشن میکنم، کولرش را هم، دستم را روی کلید پخش سیدی فشار میدهم، صدای زیبا شیرازی میپیچد که "اون که میخواستی تو غُبارا گم شد...".

geraniums — Sun, 14 Jun 2009 06:07:34 GMT

این روزها انگار همه ی این وبلاگهای درمانده یِ عصبانیِ بهت زده را من می نویسم. چقدر دلهایمان، حرف دلهایمان، یکی شده این روزها...