شمعدانی ها

دیدید بعضی حرف­ها رو سخت­تون هست که با بعضی دوست­هاتون بزنید، بس که راجع­به بعضی موضوع­ها هیچ­وقت حرف نزدید باهاشون؟ حالا قضیه من و این وبلاگ هم شده همین. سختمه بعضی حرف­ها رو این­جا زدن، از بعضی چیزها، این­جا حرف زدن. اینه که این­جا این­جوری می­شه. سوت و کور.

توی پرانتز: بعد دیدید بعضی وقت­ها، برخی از همون دوستان مذکور، کاری می­کنن، چیزی می­گن، که جو رابطه­تون یک­هو عوض می­شه؟ وبلاگ هم از این عُرضه­ها دارد آیا؟ می­شود امیدوار بود؟!

./ امروز اولین روز از سومین ماهِ حضورِ یک فرشته است در من.

این نوشته متعلق به خیلی پیش­ترهاست، پیش­تر از این روزهای بی­حوصله­ی پُر گرد و غبارِ خسته. توی یک فلش مموری قدیمی یافته­م­اش.

عاشق قهوه­جوشی هستم که 3-4سال پیش از بازار تجریش خریده­ام. همان که روی­اش نوشته­بود "کارخانجات ظروف آلومینیومی نمی­دونم چی­چی". عاشق این­که هر جور شده، چند وقت یک­بار، خودم را برسانم  میدان 7تیر و خیابان­های آن دور و بر را از بهار شیراز تا بهار تا سهروردی تا مفتح، پیاده گز کنم، بعد همین­طور بروم و بو بکشم تا دماغ­ام مرا برساند به "ادنا"؛ قهوه ترک بخرم و همین­طور که دارم پر می­شوم از بوی قهوه قیافه­ی تو بیاید جلوی چشمم که قهوه­ات را می­خوری و باز مثل هر بار می­پرسی «نمی­دونم چه اصراری داری از "ادنا" قهوه بخری عزیزم؟ "تُرک"اش اون­قدرا هم درجه یک نیست.». عاشق این­ام­ که قهوه و شکر پیمانه کنم، که بایستم بالای اجاق و خیره­ شم به قهوه­ی کناره­های ظرف که ریزریز می­جوشد، کف می­کند و جمع می­شود و... خاموش.

عاشق همه­ی این­هام همان­طور که عاشق آن کاپوچینومیکر و اسپرسوساز مشکی دلونگی­ام که 7-8سال پیش از پردیس2 خریدم. عاشق لحظه­هایی که مامان اصرار می­کنه «ما که قهوه­ساز داریم، من نمی­فهمم تو چرا این یارو رو نمی­بری خونه­ی خودت؟!» و منظورش از "یارو" همان قهوه­ساز است و من بی­خیال لب­خند می­زنم، اسپرسو می­خورم و روی "یارو" دست می­کشم. عاشق این­ام که تو هی بپرسی«چرا کافی­میکر نمی­خریم؟» و من هی با اخم بخندم «نه که خیلی جا داریم؟».

­عاشق این­همه راز و خاطره­ام که قاطی فنجان­های قهوه­ی من­اند.

توضیح: این یک نوشتارِ گنگ، ناقص و نافهوم است که انتشارش­اش موجب گریه و دلتنگی نگارنده می­گردد.

همه­ی خیابان­های منتهی به وزارت کشور را بسته­اند و نتیجه­اش اینست که خیابان­ها و کوچه­های فرعی آن اطراف غلغله شده از ماشین، حتی اگر ظهر پنجشنبه باشد. بعد کلی پیچ زدن توی کوچه پس­کوچه­های شلوغ، نشسته­ام پشت فرمان ماشین، که ناچار جلوی پُلی پارک­اش کرده­ام، منتظر که همسر عزیز بلیط­ها را از آن آژانس کنار ساختمان نهضت سوادآموزی تحویل بگیرد. حرص می­خورم که مگر نگفت "دروغ­گو خیانت­کار است و خیانت­کار ترسوست"؟ دلیل این همه محدودیت، ترس اگر نیست، پس چیست؟... گرما کلافه­ام کرده، رادیو پیام یک­سره دارد از دموکراسی حرف می­زند و قانون­گرایی و اغتشاش بد است و... حال­ام دارد بهم می­خورد از گرما، از اراجیفی که می­شنوم، ماشین را روشن می­کنم، کولرش را هم، دستم را روی کلید پخش سی­دی فشار می­دهم، صدای زیبا شیرازی می­پیچد که "اون که می­خواستی تو غُبارا گم شد...".

این روزها انگار همه ی این وبلاگهای درمانده یِ عصبانیِ بهت زده را من می نویسم. چقدر دلهایمان، حرف دلهایمان، یکی شده این روزها...

این­روزها فکر می­کنم که اگر همه­ی این قضایا ختم به خیر نشود، باز هم می­خواهم/می­توانم این­جا بمانم؟ این همه دروغ را می­توانم چهار سال دیگر تاب بیاورم؟ کاری باید کرد. همه باید دست به کار شویم. حتی یک رای هم مهم است. بی تفاوت نباشیم. مدارکی که دروغگویی آقایان را اثبات می­کند پرینت بگیریم و در اختیار اطرافیانی قرار دهیم که بی­خبرند، ویدیوهایی که دست آقایان را رو می­کند دانلود کنیم و برای خانواده و دوستان نمایش دهیم، بنویسیم، لینک بدهیم... نمی­دانم، هرکاری که از دستمان برمی­آید. من وطنم را پاک می­خواهم و نجیب و شریف و سبز...

*عنوان از نامه حضرت علی(ع) به مالک­اشتر

حالا، حالا که دیگه مثه دیشب هیجانزده نیستم و دستای یخ زده ام هم بالاخره گرم شدن و دندونام تیک تیک نمی خوره به هم اصلن... مطمئنم. مطمئنم که انتخابم درست بوده.  رای من به نجابت، شرافت و صداقت است، به میر حسین موسوی.

نمی­دونم از کی، از کجا شروع شد این رسم که هر پدربزرگی از دنیا رفته­باشه، اسم­ش می­ره توی شناسنامه اولین نوه پسری­ای که به دنیا می­آد. اینجوریه که ما الان تو دور و بر مون یه "عبدالحسین" داریم که "حسین" صدا می­شه، یه "علی­اکبر" که "علی" (تا اینجا عجیب نیست)، یه "ضیاالدین" که "نیما"، یه "رحمت­اله" که "آرش"، یه "عزت­اله" که "فرهاد"، یه "روح­اله" که "امیر" و یه "داریوش" که باز هم "امیر"! پارسال همین ­روزا بود که بزرگای قبیله منتظر قربانی جدید بودن –که پسر یکی از همین "امیر"ها باشه- تا اسم پدربزرگ تازه به رحمت خدا رفته رو بذارن روش، اما خوشبختانه آقایِ پدرِ بچه بهشون مهلت نداد و حالا یه "سام" داریم که "سام" صداش می­کنیم و دیگه پیش نمی­آد که بلیط هواپیما بگیرن براش به اسم "سام بلاه بلاه" بعد بفهمن باید می­گرفتن به اسم "محمدمهدی بلاه بلاه"، یا این­که اسمش رو تو قبولی­های کنکور سرچ کنن و بگن ما هیچ "سام بلاه بلاه"ی ندیدیم که قبول شده باشه و...

./ داروها تموم شده­اند و حالم هم خوبه، گرچه هنوز سرفه­های گاه­به­گاه باقی­ست. ممنون از احوالپرسی­تون. بعدشم که دوست جان، این­جانب در حال احتضار هم از هرگونه پیشنهاد قرار و اینا استقبال به­عمل می­آورد، کلن!  

برنج شسته­شده رامی­ریزد توی قابلمه­ی آب­جوش. کمی نمک، کمی روغن، شعله را زیاد می­کند. عطر خوش برنج شمال می­پیچد توی خانه. آب برنج تمام شده حتماً که شعله را کم می­کند و در قابلمه را می­گذارد. توی حال، روی مبل، جلوی تلویزیون نشسته­ام انگار که دارم فیلم می­بینم اما حواسم همه­اش دنبال اوست؛ دست روی دستگیره­ی کابینت، بلند صدا می­زند «گل­گاوزبان، چای سبز، چای معمولی، چی؟». راه می­افتم سمت آشپزخانه؛ فکر می­کنم «از کی تا حالا گل­گاوزبان می­خوریم؟!»، جواب می­دهم «هیچکدوم.»

آبِ­جوش می­ریزد روی چای سبز کیسه­ایِ توی لیوان. پامچال­ها از توی گلدانِ پشتِ پنجره چشمک می­زنند، «پرده نداشت مگه این پنجره­هه؟!»؛ دست­اش می­رود پی بسته­ی سیگار روی کانتر « وقت خونه­تکونی کندم که بشورم­ش، دیدم بی­پرده کلی روشن­تره، نزدم­ش دیگه». کبریت می­کشد و سیگارش را روشن می­کند، می­پرسم «ناهار چی هست حالا؟». یک بشقاب فیله­ی ماهی از یخچال بیرون می­آورد «برای شام دی­شب درست کردم، حوصله­ی خوردن­ش نبود».

ماهی­ها را با دقت می­چیند روی کته­ی توی قابلمه، انگار فرقی می­کند کدام تکه، کجا باشد. بر که می­گردد سمت من چشم­هاش رو می­بینم که پُر می شوند خنده. پُک عمیقی به سیگار می­زند، در قابلمه را بر می­دارد، سرش را پایین می­برد، دود سیگار را ول می­کند روی کته و ماهی، و در قابلمه را محکم می­کند.

شنل راه­راه سبز و کرم روی شانه­ مرتب می­شود، سیگار می­نشیند لبه­ی زیرسیگاری و لیوان چای سبز می­رود توی سبد انگشت­های باریک؛ صدای مظلوم­ترین دختر شهر می­پرسد «ناهار چلوسفید داریم با ماهی­دودی، دوست داری؟!».

همینجوری/ فال قهوه

توی شیراز باشی، با این­همه گل و درخت، این­همه زیبایی و سبزی و طراوت، باران هم ببارد مدام و باغ عفیف­آباد در چند قدمی خانه­ات باشد... شعر و ساز و موسیقی­ات هم که براه باشد، بنشینی لب پنجره فالوده­ی آب­لیمویی بخوری و زاغ سیاه درخت­های نارنج حیاط را چوب بزنی که چه­قدر بهار، چه­قدر نارنج...

./ کاش یک شیرازی با حال(با و حال با فاصله خوانده شود!) پیدا می­شد به این فالوده فروش­های تهران یاد می­داد چه­جور باید فالوده­ی شیرازی درست کنند، که نشاسته فالوده باید زیر دندان آدم کروچ­کروچ کند، که شل و وارفته نباید باشد.

بلاگر که باشی، حتی از نوع شلخته، نمی­تونی از کنار این روزا بی­خیال بگذری. از کنار این­همه رنگ، این­همه عطر، این­همه هیجان که در کوچه­های شهرت جاری­ست...

کتاب یا فیلم فرقی نمی­کنه. من اگه بخرم خواهره دیگه نمی­خره و او هم اگه بخره، خُب ، معلومه که من نمی­خرم! که چی بشه، دو تا کتاب­خونه عین هم، دو تا فیلم­دونی مثله هم؟! این همه کتاب متفاوت هست، این همه فیلم. اینجوریاس که سر خریدن فیلم­ها و کتاب­های خوب رقابتی پیش می­آد، نگفتنی. که یعنی کی زودتر بخردشون. البته که گاهی هم­پوشانی­هایی پیش می­آد، خواسته یا نا خواسته –که وزن کفه خواسته­اش سنگین­تره-، اما در کل ماجرای خوشمزه­ایه وقتی یکی فاتحانه به اون یکی اعلام می­کنه من فلان کتاب توپ رو خریدم یا فلان فیلم رو که ترکونده.

منم این تست رو دادم فرناز، میگه من اینجوری ام:

مشاور

(تاثیر پذیر، برون گرا، آرمان گرا، متفکر)

بهار که آغوشش را باز می­کند و تابستان که خودش را ول می­دهد توی بغلِ بهار. پاییز که کمرش را خم می­کند و تابستان که سوار می­شود بر پشت پاییز. این تابستان­های قُلدر تهران....

پ. ن.: بی­خیال گردن­کلفتی تابستان، بوی خنکِ پوشال­های نم خورده را عشق است!

حرف برای گفتن زیاد هست، خیلی زیاد. حوصله اما برای گفتن و نوشتن نیست. تعطیلات را که تعطیلیم. بعد تعطیلات، سر و سامانی به این خانه­ی شمعدانی­ها باید داد.

پ. ن.: راه برای جاودانه شدن و از یاد نرفتن بسیار بود اما تو، تو سال 86، ناگوارترین­اش را برگزیدی. عزیزانمان را با خود بردی و حال، سنجاق شده به آخرین خاطره­هاشان، همیشه در یاد ما ماندنی شده­ای. کاش راه بهتری را در پیش می گرفتی. بماند... تقصیر تو هم نیست. رسم، رسم زندگی­ست...

امشب تولدمه... تولدم مبارک؟!

دو دسته از آدم ها خیلی رقت برانگیزند : دسته اول آنهایی که وقتی از کسی بدشان می آید ، آن یک نفر هر چه کار خوب که بکند ؛ هر چه حرف خوب ، منطقی ، عاقلانه که بزند ؛ اشتباه کرده و غلط کرده و هیچی نمی فهمد و مزخرف می گوید و عقب مانده است و ... و ... و ... . دسته دوم آنهایی که وقتی از کسی خوش شان می آید ، هاله ای مقدس دور سرش می کشند و آن یک نفر هر چه گند که بزند ؛ هرچه چرند که بگوید و اراجیف که ببافد ؛ می داند چه می کند و باسواد است و روشنفکر است و فهمیده و مخالفانش همه متعصبان و کوردلان و عصر حجریان اند و ... و ... و ... .