شمعدانی ها

اولین فکری که بعد از دیدن اون دو تا خط اومده و نشسته توی سرم، اینه که باید زودتر سر و ته این مقاله­ها و سمینار و پایان­نامه رو هم بیارم. آره، همین. فقط همین.

روزهایی هست که آدمیزاد دلش لَک می­زند برای یک خط، تنها یک خط، نوشتن... و نمی­شود، و نمی­تواند. تجربه نشان داده که در این روزها حال آدم نه خوب است، نه بد، نه غمگین است، نه خوشحال، فقط یک­جور حال معلقی دارد انسان. چنین روزهای برزخی عجیبی هستند این­ روزها...

آخه مگه آدمیزاد نمره پایان نامه ش بیست میشه؟! اونم تو پلی تکنیک؟! من کلن تسلیمم آقا جان! یعنی دیگه عمرن کل نمی اندازم با شما!

تو خودت گفته­ای

وگفته تو عین حقیقت است

وعده­هایت هم  که راست­ راست­اند

گفته­ای از بزرگواری من

بخواهید هرچه می­خواهید

که منِ خداوند با شما بندگان مهربانم.

***

سه سال پیش، دو-سه ماه از به­دنیا آمدن پسر کوچولوش نگذشته بود که بیماری­اش شروع شد. همسر و مادرش سرگردان بین بچه­ی نوزاد توی خانه و دختر مریض توی بیمارستان. جراحی، رادیوتراپی، شیمی درمانی. نزدیک به یک سال این وضعیت ادامه داشت تا این­که پزشک­ها اعلام کردند بیماری نوع بسیار نادری از سرطان سینه است که مشابه­اش را تا به حال نداشته­اند در ایران و کار دیگری از دست­شان برنمی­آید. مدارک پزشکی و نتایج آزمایش­ها و عکس و اسکن و... پست شدند برای دایی مقیم آلمان و پسر عموها و دختر عمه­های ساکن امریکا. این­جا، توی ایران همه دست برداشتند به دعا و نذر و نیاز، همه، فامیل، دوست، آشنا، دور، نزدیک....

***

خدای من!

جزو اوصاف تو نیست که بگویی بخواهید و بعد ندهی!

آن هم وقتی که تو اصولاً اهل عطاهای بی­دریغ و بی­شماری،

و بر اهالی مملکت­ات

از سر مهربانی و لطف

پی­درپی نعمت می­باری.

***

وقت سفر بود و هیچ­کس مگر خود دخنرک، که متولد امریکا بود، نتوانست برای همراهی­اش ویزا بگیرد. بیمار باشی و تنها و بچه یک­سال و چند ماهه­ت رو هم بگذاری... روز تلخی بود. روزهای تلخی بود... دو هفته نشده بود هنوز که برگشت. آزمایش­ها و معاینات جدید می­گفتند که هیچ بیماری وجود ندارد که گرچه بیماری­ای بوده و بسیار هم سخت و وخیم بوده، باتوجه به مدارک پیشین، اما حالا اثری از آثارش پیدا نیست. حالا بیش­­تر از یک­سال از آن روزها گذشته...

***

خدای من،

با  زبانی می­خوانمت که گناه لال­اش کرده

با قلبی با تو نجوا می­کنم که خطاها هلاکش کرده­اند،

ولی باز می­خوانمت

هراسان و مشتاق

ترسیده و امیدوار!

گناهانم را نگاه می­کنم و ترس برم می­دارد

بزرگواری تو را می­بینم و باز طمع می­کنم:

که امیدی هست!­ ­

***

گاهی دردهای ما بزرگ­اند، خیلی بزرگ، خدا اما از هر چیزی بزرگ­تر است.

برنج شسته­شده رامی­ریزد توی قابلمه­ی آب­جوش. کمی نمک، کمی روغن، شعله را زیاد می­کند. عطر خوش برنج شمال می­پیچد توی خانه. آب برنج تمام شده حتماً که شعله را کم می­کند و در قابلمه را می­گذارد. توی حال، روی مبل، جلوی تلویزیون نشسته­ام انگار که دارم فیلم می­بینم اما حواسم همه­اش دنبال اوست؛ دست روی دستگیره­ی کابینت، بلند صدا می­زند «گل­گاوزبان، چای سبز، چای معمولی، چی؟». راه می­افتم سمت آشپزخانه؛ فکر می­کنم «از کی تا حالا گل­گاوزبان می­خوریم؟!»، جواب می­دهم «هیچکدوم.»

آبِ­جوش می­ریزد روی چای سبز کیسه­ایِ توی لیوان. پامچال­ها از توی گلدانِ پشتِ پنجره چشمک می­زنند، «پرده نداشت مگه این پنجره­هه؟!»؛ دست­اش می­رود پی بسته­ی سیگار روی کانتر « وقت خونه­تکونی کندم که بشورم­ش، دیدم بی­پرده کلی روشن­تره، نزدم­ش دیگه». کبریت می­کشد و سیگارش را روشن می­کند، می­پرسم «ناهار چی هست حالا؟». یک بشقاب فیله­ی ماهی از یخچال بیرون می­آورد «برای شام دی­شب درست کردم، حوصله­ی خوردن­ش نبود».

ماهی­ها را با دقت می­چیند روی کته­ی توی قابلمه، انگار فرقی می­کند کدام تکه، کجا باشد. بر که می­گردد سمت من چشم­هاش رو می­بینم که پُر می شوند خنده. پُک عمیقی به سیگار می­زند، در قابلمه را بر می­دارد، سرش را پایین می­برد، دود سیگار را ول می­کند روی کته و ماهی، و در قابلمه را محکم می­کند.

شنل راه­راه سبز و کرم روی شانه­ مرتب می­شود، سیگار می­نشیند لبه­ی زیرسیگاری و لیوان چای سبز می­رود توی سبد انگشت­های باریک؛ صدای مظلوم­ترین دختر شهر می­پرسد «ناهار چلوسفید داریم با ماهی­دودی، دوست داری؟!».

همینجوری/ فال قهوه

"سان سیتی" هم رفت کنار "بوف"ِ زعفرانیه و "باغ ایرانی" دربند و اون رستورانِ آخر درکه و "آپاچی" شریعتی و ...

پ.ن: نزدیک به دو سال گذشته بود و با این حال همه چیز مثل قبل خوب و صمیمی و دوست­داشتنی بود، انگار که دیروز اش از هم جدا شده باشیم و فرداش قرار باشد ببینیم همدیگر را. 

«خودِ» این روزهای خودم را دوست دارم و حال­ام از آن به­هم می­خورد.

«خودِ» این روزها که بی­کار و بی­عار و بی­هدف می­چرخد و ول می­گردد. گاه از 9 صبح تا 4 بعدازظهر فیلم می­بیند، از "Walk the Line" گرفته تا "Pride and Prejudice"  . گاه از 11 شب تا 5 صبح کتاب­های خوانده­ شده­ی خاطره انگیزِ کتاب­خانه­اش را بازخوانی می­کند، از "چراغ­ها را من خاموش می­کنم" گرفته تا "پرنده­ی خارزار".

«خودِ» این روزهایم کلاس­های اولین هفته­ی ترم جدیدش را تعطیل کرده و کارش را هم مدتی است به کس دیگری سپرده و بی­خیال خانه و زندگی­اش شده.

برای «خودِ» این روزها مهم نیست که جشنواره است و بلیط­هایش روی میز ناهارخوری، هر روز باطل می­شوند. مهم نیست که دوست داشته "کنعان" را ببیند و "دایره زنگی" را. "همیشه پای یک زن در میان است" را و "شب" را.

«خودِ» این روزها گاه از شام تا شام، جز لیوانی نسکافه­، هیچ نمی­خورد و روز دیگر، در یک عصردیوانه، آن­قدر می­خورد که شب خوابش نمی­برد.

«خودِ» بی­فکر این روزها هزار تا فکر توی سرش است و هزار تا کار دارد که انجام دهد و هزار وقت است که توی وبلاگ­اش چیزی ننوشته اما، انگار که بی­خیال­ترین و آسوده­ترین آدم روی زمین باشد، در یک ظهر ابری روی تخت­اش ولو شده و با شنیدن هزار باره­ی "ببار ای بارون ببار" خودش را غرق صدای شجریان کرده است.

«خودِ» این روزهای خودم را دوست دارم و حال­ام ازش به­هم می­خورد... پیش­تر گفته بودم، نه؟

پ. ن.: «خودِ» این روزهایم تنبل نیست. هرگز. کمی مجنون است فقط. همین.

1-یادتان باشد وقتی از یک وبلاگ‌نویس خبری نیست، سرش جای خوبی گرم‌شده. لااقل درباره من این قضیه صادق است. (فروغ) 

2-سکوت کردن من نشانه خوبی نیست؛ هیچ وقت نبوده است. سکوت کردن من یعنی غم، یعنی حال و روز افتضاح، یعنی تنهایی یا خشم بسیار... اوج عصبانیت من هرگز داد و فریاد نیست، سکوت ترسناکی است که خود می کند. اینکه اینجا نمی نویسم معنای روشنی دارد؛ حال و روزم خوب نیست... (فرناز)

3- سکوت کردن من ملغمه­ای است از هر دو ی این­ها. مدتی سرم جای خوبی گرم بود. فرصت سرخاراندن هم نبود بس که پاساژگردی و مزون گردی داشتم پی کفش و کیف و لباس. عروسی بود پُشت عروسی . میهمانی و موسیقی و لبخند....

سکوت این روزهایم اما رنگ غم را دارد، حس درد را، جنس بُغض فروخورده را.... هر روز بیش از روز قبل بُهت زده­ام. باورم نمی­شود که دیگر نمی­بینمش. باورم نمی­شود که دیگر شعر نمی­گوید، ساز نمی­زند، آواز نمی­خواند. باورم نمی­شود که ما باز، بار دیگر، همه، دور هم جمع باشیم و او نباشد. محله بوی مریم و شب­بو گرفته­است، همه­ی سبدهای گُل را، دیوارهای سیاه­پوش را می­بینم و باورم نمی­شود. نه! باورم نمی­شود، نمی­شود، نمی­شود، نمی­شود... آهای می­شنوی؟! این قلب لعنتی، نبودن­ات را نمی­فهمد!

پ. ن.: بعضی آدم­ها نزدیک­تر/عزیزتر از آنی هستند که معمولاً باید باشند. نسبت این عزیز هم با من، چیزی بود بسیار فراتر از برادرِ مادرم.

این یک نفر که می خوام امروز اینجا آبروشو ببرم خیلی آدم مزخرفی یه. امیدوارم وقتی اینجا رو می خونه متوجه اخلاق گندش بشه و آدم شه! این آدم با اینکه گاهی خیلی احساس تنهایی می کنه از ارتباط برقرار کردن با دیگران فراری یه. اون باید سعی کنه اگر ارتباطات جدیدی ایجاد نمی کنه حداقل همون دوستی های قدیمی رو حفظ کنه. یه کم از خودش تلاش و توجه نسبت به دوستانش بروز بده. یه تماسی باهاشون بگیره، یه قراری باهاشون بذاره، به دیدنشون بره یا به خونه اش دعوتشون کنه. اما دریغ از یه کم تلاش. اونوقت از صبح تا شب دم گوش من ویز ویز می کنه که حوصله ام سر رفته، تنهام، هیچ کس و ندارم و اینا. اونوقته که دلم می خواد خشونت به خرج بدم و یه مشت حواله ی دک و دهنش کنم. خسته ام کرده به خدا. هر چی از آه و ناله بدم می یاد...  

پ. ن. ۱: شما هم مثل من فکر می کنید؟! این که شدیداْ به کمک احتیاج دارم؟!

پ. ن. ۲: ایها الناس! لطفاْ مرا درک کنید!  

توضیح: اون قسمت فراری بودن از ایجاد رابطه های جدید رو فراموش کنید، که حقیقتاْ مسئله من نیست، بخش دردناک ماجرا، برای من، حفظ رابطه های قدیمی ست.

نشسته­ام پشت میز و روی این، که از اینجا پیدا کرده­ام، کلیک می­کنم. با اولین صدایی که از این لپ­تاپ لعنتی در می­آید، اشک، بی­اختیار، سرازیر می­شود روی گونه­هایم... خیلی احمق­ام، نه؟!

پ. ن.: شونصد سال بود که آن­لاین نلاگیده بودم...

سردیِ همیشگی دست و پایم، بهانه­ی تن­ام است برای از تن­ات جُدا نشدن. داغ و تب­دار هم اگر باشد، مثل این روزها، بدون گرمی تن­ات آرام نمی­گیرد... خوابش نمی­بَرَد.

پ. ن.: هیچ فکر نمی­کردم دانشگاه این همه درگیرم کند. خسته­ام و ضعف و سرماخوردگیِ لعنتی هم از تن­ام بیرون نمی­رود. رمضان که بگذرد، از این شلوغی و فشار هم کمی، کم شود شاید.

هی رفیق!

دلم برای دانشگاه خودمان تنگ شده­است... برای ساختمان­هایش، آدم­هایش، شلوغی­اش... جنگل­هایش. می­دانم، می­دانم که آن­جا هم دیگر مثل قبل نمی­شود، مثل 3 سال پیش، اما چه کنم دیگر، دلم برای دانشگاه خودمان تنگ شده­است، خیلی زیاد...

پ. ن. : این نوشته مخاطب خاص دارد.

خوابیده روی شانه­ی راست، پاهایم را جمع کرده­ام توی شکم –درست مثل بچگی­هام. دست­اش از پشت حلقه­شده دور شانه­هایم و گرمای بدنش، چسبیده به من، تَن یخ­زده­ام را گرم می­کند. دلم دَرد می­کند ودردی که در کمرم می­پیچد نفس­ام را بَند می­آورد. عَرق سردی روی تَن­ام نشسته و از درون می­لرزم. باید بلند شوم و آبی به صورتم بزنم. باید یکی از آن مُسکن­های اسمارتیزی­ام را بخورم. یک نوشیدنیِ گرم و شیرین می­خواهم، باید___ می­دانم که دیر­وقت به تختخواب آمده، می­دانم که صبح زود، خیلی زود، باید بیدار شود، می­دانم که فقط همین چند ساعت را می­تواند بخوابد و می­دانم که با کوچکترین حرکت من بیدار خواهد­شد و دیگر نخواهد­خوابید و پا­به­پای دَرد کشیدن من تا صبح خواهد­نشست. پاهایم را بیشتر از پیش جمع می­کنم، لَب­ام را گاز می­گیرم و پلک­هایم را مُحکم روی هم فشار می­دهم. قطره­ی اشک آرام سُر­می­خورد روی گونه­ی سَردم...

خوب بودن اش فقط توی فداکاری هاش و از خود گذشتن هاش و دوست داشتن هاش نیست . خوش فکر بودن ، مدیریت ، قاطعیت ، صبر ، حوصله ، تدبیر ، همت ، جدیت و پشتکار فوق العاده اش ___ تصمیم گیری هاش در لحظه های مهم ، بدون اینکه تعلل کنه یا بترسه ، اینکه ... اینکه همه ؛ همه ی اعضای خانواده رو ؛ کنترل ، هدایت و هماهنگ می کنه بدون اینکه هیچ کدوم متوجه این موضوع بشن حتی - چیزی که فقط وقتی متوجه اش شدم که ازدواج کرده بودم و از بیرون مناسبات خانواده مون رو می دیدم - همه ی این ها و البته خیلی بیشتر از این ها ، که نمی شه گفت و نوشت و تعریف کرد ، باعث شده که این آدم ، با این شخصیت ، در نظرم دست نیافتنی باشه . این نه فقط حرف من ، بلکه نظر خیلی های دیگه هم هست که از دور و نزدیک می شناسند اش .

مامی جون حتی نمی تونی فکرش رو هم بکنی که ترس ِ از به اندازه ی تو خوب نبودن - که خوبی ِ تو بی اندازه است - ، کنار هزار تا ترس و دلیل دیگه ، باعث نوه دار نشدن ات توی این چند سال باشه ...

روی نیمکت نشسته بودیم . آفتاب توی صورتم بود و نمی توانستم چهره اش را خوب ببینم . اینکه حالت صورت اش ، چشم هایش چه گونه است وقتی دارد حرف می زند . فقط می دانستم که همه ی این مدت نگاهش را از چشم هایم بر نداشته ، که زل زده به چشم هام انگار که به جز چشم هیچ چیز دیگری توی صورت ام نیست . گرم ام بود و کلافه بودم وخسته و مضطرب و هزار جور فکر توی سرم می چرخید که همه اش به امتحان سخت و وحشتناک پس فردا ختم می شد ... می خواستم بگویم تشنه ام که گفت « مژه هات ، توی آفتاب ، می درخشند ___ گرد طلا پاشیدی روی مژه هات ؟ » ... تنها چیزی که باعث شد در آن لحظه زیر گریه نزنم این بود که مطمئن بودم - و هستم - که هرگز " پرنده ی خارزار " را نخوانده بود و " مگی " ، " لوک " و " رالف " را نمی شناخت و حتی نمی دانست " کالین مکالو " کی هست . ( ۱۳ خرداد ۱۳۸۲ )

* هیچ نمی دانم که چرا یکهو یاد آن نیمروز خرداد افتادم و آن پارک دنج و کوچکِ پس کوچه های ولنجک و او ...

پ . ن :

آدم که به طبیعت پناه می برد از خستگی روزمره ، می بیند همه چیز هنوز سرجایش است . کوه ، دره - حتی برف هست - ابر هست . آب و رود خانه هست . خیال آدم راحت می شود که علی رغم بالا و پایین های زیاد ، هنوز خیلی چیزها سر جایشان هستند . یک مرتبه این سوال در ذهن آدمی جای می گیرد : « آیا من هم در جای خویشم ؟ »

به نظر نمی آید که این طور باشد . چرا که اگر در جایگاه واقعی خودم بودم باید آرام می شدم ... قرار می گرفتم ...

پ . ن . 1 : این را 3 سال پیش روی صفحه اول کتاب " جان شیفته " ای خواندم که از کتابخانه مرکزی دانشگاه برای تعطیلات عید به امانت گرفته بودم . یادم نیست روی کدام یک از 4 جلد اما هر چه بود این قدر دوستش داشتم که جایی یادداشت اش کنم برای چند باره خواندن . ( خواندن دست نوشته های خواننده های قبلی روی صفحات کتاب ، یکی از بهترین لذت های امانت گرفتن کتاب از کتابخانه ها ست . گیریم که نوشتن روی کتاب های کتابخانه ها کار درستی نباشد یا هر چی ، لذت بردن از شریک شدن در احساسات خواننده ی قبلی که اشکالی ندارد ، هوم ؟! )

پ . ن . 2 : اگر نویسنده این سطور بوده اید ، اگر این سطور را خوانده اید و لذت اش را برده اید ، نشانی بدهید . بله من و شما هم دانشگاهی از آب در آمده ایم !!!

پ . ن . 3 : آرام و قرار ندارم ... پس این جایگاه واقعی من کجاست ؟!

پ . ن : دیشب خونه که رسیدیم شماره خونه اش رو روی تلفن دیدم . دیر وقت بود . SMS زدم که اگه بیدار هست باهاش تماس بگیرم . جواب نداد . فکر می کنم چرا پیام نذاشته ؟ یعنی چی کار داشته ؟ خداحافظی ؟ گودبای پارتی ؟ یا شاید هم یه احوالپرسی معمولی ؟ ... چرا جواب نداد ؟ نکنه گوشی اش رو فروخته باشه ؟ نکنه ....

پ . ن . ۲ : الان با این دوست عزیز صحبت کردم . ویزاش هنوز درست نشده و میگفت سر قضایای سیاسی اخیر خیلی اذیت می کنن ( بگم ناراحت شدم باور نمی کنید ؟! خب نکنید . من گفتم دلم می خواد نره اما حالا که تصمیمش رو گرفته اصلاْ دلم نمی خواد اذیت بشه . ) در هر حال تماس گرفته بود که خبر عقد یه دوست مشترک رو بده و کلی هم خندیدیم و حرفیدیم و برنامه ریختیم و ...

من به دعوت هانیه عزیز وارد بازی شدم . گرچه قبلاً گفته بودم اهل این جنگولک بازیا نیستم اما مگه میشه دعوت یه دوست رو رد کرد ؟! ;)

1 - اولین بار توی ضمیمه تهرانشهر روزنامه همشهری با وبلاگ آشنا شدم و اولین وبلاگی که خوندم ، وبلاگ محسن آزرم بود . خودم هم در سوم خرداد 1382 به جمع بلاگر ها پیوستم که البته 2 سالی میشد که وبلاگ نویسیم کات شده بود ، تا همین 1 ماه پیش .

2 - یه جمع اضداد به تمام معنا ! تقریباً به متناقض تمام اعتقاداتم هم اعتقاد دارم .

3 - به همه میوه هایی که با "خ" شروع میشن حساسیت دارم . خربزه ، خرما ، خیار ، خرمالو . همین طور به پسته و گردوی تازه و کیوی و برخی از انواع انگور . یکی از رویاهام اینه که یه روز که از خواب بیدار می شم دیگه آلرژی در کار نباشه . در تمام فصول سال عطسه ، اشک و گاهی هم تنگی نفس واقعاً وحشتناک و غیر قابل تحمله !

4 - کلم پلو ، دلمه کلم ، کوفته و عدس پلو رو به چلو کباب ، جوجه کباب ، مرغ بریان و پیتزا ترجیح میدم ! و در این مورد با هیچکدام از اعضای خانواده ام هم سلیقه نیستم . (کلم پلو و دلمه کلم رو از یک سال پیش و کوفته رو از 2-3 سال پیش نخورده ام ! شانس آورده ام که همسر عزیز مثله خودم عاشق عدس پلو است ! )

5 - در4 سالگی دوست داشتم پرستار بشم ، در 6 سالگی گل فروش ، در 8 سالگی معلم ، در 13 سالگی فیزیکدان ، در 14 سالگی شاعر ، در 15 سالگی داروساز ، در 16 سالگی معمار ، در 18 سالگی سردبیر روزنامه و ... و از 10 سالگی تا به حال همیشه آرزو داشتم که نویسنده باشم و ناشر و یه کتاب فروشی داشته باشم و کافه کتاب و ...

هر کسی که به فکرم میرسه قبل از من بازی رو شروع کرده اما ...اوووممممم... خب ، من هم آقای شرلوک هلمز ، کرم دندون ،  و صادقانه رو به بازی دعوت می کنم .

سر می زنی به وبلاگت . نه بازدید کننده ای ، نه کامنتی . دلت می گیره . از اون ژست های باحال هم بلد نیستی که " من فقط برای خودم می نویسم " و " برام مهم نیست چه کسی و چند نفر این جا رو می خونن " . اصلاً تو مینویسی که خونده بشی که اگه قرار به دیده شدن و خونده شدن نبود ، جه جایی بهتر از همون دفتر کاغذی که حتی رد پای اشک های شبانه ات رو نگه می داره نه اینکه مثل این صفحه شیشه ای پر نور خالی از احساس باشه وچه ابزاری بهتر از خودکارت که با صدای جیر جیر اش وقتی روی کاغذ سر می خوره میشه زندگی کرد . جایی که Back Space و Delete ای در کار نیست و خط میزنی و این خط خوردگی ها خودشون پر از راز اند و پر از معنا .

این هست که وسوسه میشی . وسوسه این که لینک بلاگ قبلی ات رو بذاری گوشه صفحه . بعد سر بزنی به دوستات ، کامنت ای یا آف لاین ای بذاری و بگی که برگشتی و داری دوباره مینویسی و ... اما باید صبور باشی که اگه قرار بود این کار رو بکنی چه دلیلی داشت که یه بلاگ دیگه ثبت کنی و از او خونه دوست داشتنی ات دل بکنی ؟ مگه نه اینکه شناخته شدنت و قاطی شدن دنیای واقعی و مجازی ، باعث شده بود خودت رو سانسور کنی و بنا بر خیلی ملاحظات درست یا نادرست ، حرفهای دلت رو نزنی ؟! مگه همین خود سانسوری ناخواسته ، باعث دلزدگی ات از وبلاگ و این دو سال دوری نبود ؟!

چاره ای نیست . باید صبر کرد . صبر . آی سخته این صبوری ...