شمعدانی ها

از همون لحظه­ای که گل پنجم رو زدیم، وَر دیوونه­ی ذهنم می­گفت "زِرزِرای خیابانی آخرش کار دستمون می­ده". وَر دیوونه­ست دیگه، بی­ادبه، فاصله ایران تا برزیل حالیش نمی­شه و کاری به­ این نداره که بازیکنا حرفای گزرشگرا رو نمی­شنون یا هرچی. دلم می­خواست می­تونستم و خفه­اش می­کردم. به خاطر خودم که نه. به خاطر اون آقای تپلِ گوگولی، سرمربی­مون، که از همون بازی با چِک عاشقش شده­بودم. اصلاً از همون وقت بود که وسط این­همه کار و گرفتاری نشستم پای فوتسال و اولش برزیل و بعد اوکراین و حالا هم ایتالیا. از همون وقت که بچه­های تیم آقا تپل رو می­انداخته­ند هوا و داداشه می­گفت اگه بخوره زمین می­ترکه. همون وقت که مردِ گنده داشت گریه می­کرد.

چی می­گفتم؟ آها، خیابانی... همین دیگه. 50 ثانیه مونده به آخر بازی گل خوردیم  و وَر دیوونه پوزخند زد که "دیدی راست گفتم؟".

به­هرحال باخته­یم و منم هیچ اصراری ندارم دنبال مقصر بگردم ولی خداییش... ور دیوونه خیلی هم بی­راه نمی­گه!

*عنوان با بُغض و به شیوه­ی آقا جواد خوانده­شود لطفاً!

کتاب را می­گذارم روی پیش­خوان صندوق­دار و فکر می­کنم اگر وبلاگستان نبود و من ناتور را نمی­شناختم، آیا هرگز این کتاب لاغرمیزِ تازه­های شهر کتاب، توجه­ام را جلب می­کرد؟ هیچ­وقت می­خریدمش آیا، وقتی نمی­دانستم نویسنده­اش کی هست اصلاً؟

*

در فِر را می­بندم، تایمر را روی 30دقیقه تنظیم می­کنم، می­آیم توی هال، کتاب را برمی­دارم و توی کاناپه­ی جلوی تلویزیون لم می­دهم. شبکه دو "مرگ تدریجی یک رویا" را نشان می­دهد، دیالوگ­های سریال انگار قصد دارند ما را هم دچار مرگ تدریجی کنند. صدای تلویزیون را کم می کنم. «و سوگند به پدر و فرزندانی که پدید آورد، که آدمی را در رنج و محنت آفریده­ایم...»(۱)...

*

صدای زنگ تایمر که بلند می­شود، چیزی نمانده  کتاب تمام شود. بوی نان پخته، ژامبون و پنیر برشته توی خانه پیچیده. ستاره اسکندری، با آن لحن مسخره­اش، دارد برای پولاد کیمیاییِ خلاف­کارِ معصوم(!) فیلم بازی می­کند. همسر عزیز را که کم­کم دارد بین مقالات  lean thinking و lean production و strategic management غرق می­شود، برای شام صدا می­زنم.

*

شک ندارم چیزهایی را به این دنیای مجازی مدیونم. دانسته­هایی را، دردهایی را و لذت­هایی را.... لذت خواندن این ۹ داستان کوتاه را هم.

(۱) از نخستین صفحه کتاب ـ مرگ بازی/پدرام رضایی زاده. نشر چشمه. چاپ اول: تابستان ۱۳۸۷.

منم این تست رو دادم فرناز، میگه من اینجوری ام:

مشاور

(تاثیر پذیر، برون گرا، آرمان گرا، متفکر)

با بو کردن یک غذا، بدون این­که اصلاً آن را چشیده باشم، شوری یا بی­نمکی­اش را تشخیص می­دهم. این مهارت در خصوص غذاهایی که شخصاً دخالتی در تهیه آن­ها نداشته­ام نیز صدق می­کند.

برچسب­ها: آشپزی، نوآوری، شکوفایی

وقتی آدم نوشتن­اش نمی­آید، نه این­که همیشه این است که چیزی برای نوشتن ندارد یا نوشتنی­هایش جای­شان توی وبلاگ نیست و از این حرف­ها. گاهی وقت­ها هم هست که آدم، آن وَرِ مربوط به نوشتن آدم، تنیلی می­کند، بدجنس می­شود اصلاً. بعد هی سوژه است که توی ذهن­ات رژه می­رود و ماجراست که برای­ات اتفاق می­افتد اما آن تنبلِ بدجنسِ درون­ات نمی­نویسدشان. آن­وقت این­جوری می­شود که باید هی خجالت بکشی و هی به خودِ آدم­حسابیِ درون­ات که دوست دارد بلاگرمنظمی باشد قول بدهی "از همین فردا"...

پ. ن.: دیروز که ما کلی نوشتن­مان گرفته بود و یک خروار نوشته بودیم و... این بلاگفای ذلیل­مرده نمی­دانم چه بلایی سرش آمده­بود. به هرحال، نوشته­های دیروز، متعلق به دیروز بودند، از آن زمان­دارها که زودی بیات و به درد نخور می­شوند. حالا تا یک روز دیگر که وقتی باشد و تنبلی نباشد و بلاگفا نمرده باشد...