شمعدانی ها

یک هفته است می­خواهم این را بگویم، هی یادم می­رود. بروید "دایره زنگی" را ببینید حتماً!

پ. ن.: یک "دوسِت دارم خیلی زیاد" بلند(!) تقدیم به خانوم شین عزیز که دوست­اش دارم خیلی زیاد و این­که همیشه می­خوانم­اش و آرشیو اش را هم پیش­ترها خورده­ام(!) و اگر لینک­اش این جا نیست فقط یک دلیل دارد و آن هم تنبلی خانوم شمعدانی در سر و سامان دادن به بلاگ­رول بیچاره­اش است. (این­ها را هم خیلی وقت بود می­خواستم بگویم و یادم می­رفت هی!)

"سان سیتی" هم رفت کنار "بوف"ِ زعفرانیه و "باغ ایرانی" دربند و اون رستورانِ آخر درکه و "آپاچی" شریعتی و ...

پ.ن: نزدیک به دو سال گذشته بود و با این حال همه چیز مثل قبل خوب و صمیمی و دوست­داشتنی بود، انگار که دیروز اش از هم جدا شده باشیم و فرداش قرار باشد ببینیم همدیگر را. 

تازگی ها یک آقای فیلمی سر وکله­اش در زندگی ما پیدا شده و مسوولیت فیلم دیدن را هم به تمام مسوولیت­ها و مشغله­های پیشین ما اضافه کرده­است! در راستای این وظیفه­ی جدید، که با جان و دل پذیرفته­ایم­اش، هر شب به همراه مقادیر فراوانی چای و نسکافه ولو می­شویم روی کاناپه جلوی تی­وی و فیلم می­بینیم. Closer(یک بار دیگر می بینیم­اش)، Juno(ای... بدک نبود!)، GIA(خب که چی؟!)، Atonement(حتماً یک بار دیگر می­بینم­اش)، ،The Kite Runner(خیلی خوب بود گرچه ما همیشه کتاب­ها را بیشتر از فیلم­ها دوست داشته­باشیم)، Hide&Seek، Persepolis(هیچ هم فوق­العاده نبود)، Shall We Dance و... (دیگه یادم نمی­آد چی دیدم) فیلم­هایی هستند که توی این چند روز دیده­ام.

درخواست: صمیمانه خواهشمندیم اگر گونه­ی دیگری از تنقلات می­شناسید که قابلیت بیدار نگه داشتن آدمِ ساعت 6 صبح از خواب بیدار شده را تا پاسی از نیمه شب دارند و باعث نمی­شوند که باقی ساعات شب را در راه تختخواب-دستشویی بگذرانیم، لطف کرده و دانسته­هایی ارزشمند خود را از ما دریغ نفرمایید!