حرف برای گفتن زیاد هست، خیلی زیاد. حوصله اما برای گفتن و نوشتن نیست. تعطیلات را که تعطیلیم. بعد تعطیلات، سر و سامانی به این خانهی شمعدانیها باید داد.
پ. ن.: راه برای جاودانه شدن و از یاد نرفتن بسیار بود اما تو، تو سال 86، ناگوارتریناش را برگزیدی. عزیزانمان را با خود بردی و حال، سنجاق شده به آخرین خاطرههاشان، همیشه در یاد ما ماندنی شدهای. کاش راه بهتری را در پیش می گرفتی. بماند... تقصیر تو هم نیست. رسم، رسم زندگیست...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 10:29 قبل از ظهر توسط خانوم شمعدانی
|
