شمعدانی ها

دیشب مراسم اختتامیه در تالار وحدت برگزار شد . جایتان هم اصلاً خالی نبود ، بس که شلوغ بود و بزن بزن و گیس و گیس کشی بود برای ورود به سالن ! به هر حال که جشن ده روزه ی سینمای ایران هم تمام شد و همینطور که انتظار داشتم ، "خون بازی" بیشتر از همه سیمرغ گرفت ( بهترین فیلمبرداری - بهترین گریم - بهترین تدوین - بهترین فیلمنامه - بهترین بازیگر نقش اول زن { میدونم برای روز سوم هم سیمرغ گرفت باران !!!} ) بگذریم که به دلیل رعایت قوانین جشنواره این فیلم در دو بخش مهم بهترین کارگردانی و بهترین فیلم داوری نشد .

در حاشیه :

1- مجری مراسم مثل سال گذشته حسین پاکدل بود که تا انتهای مراسم با حسین لطیفی ( با مضمون " بهت حسودی می کنن فیلمت از همه بیشتر نامزد شده " " اذیتت می کنن از حسودی شونه " و ... ) و محمد رضا شریفی نیا ( با جملاتی که مفهوم همه شون در نهایت " کارگردان در سایه سینمای ایران " بود ) شوخی می کرد . از حق نگذریم خوب از عهده اجرای چنین مراسمی این چنین رسمی و فرمایشی و درعین حال سینمایی و بی دروپیکر بر می آید !

2- دو عدد (!) برنامه موسیقی توسط سراج دوست داشتنی و گروه بیدل اجرا شد که از دومی به دلیل اینکه در میان اهدای جوایز بود( قبل ازاعلام بهترین فیلم و کارگردان و ... ) استقبال چندانی نشد !

3- جوایز توسط دختران و پسرانی آورده می شد که لباسهای زیبای محلی به تن داشتند و بعد از مدت ها این کار را منظم انجام می دادند .

4- اون آقایی که توی تلویزیون کارگردان دوربین مخفی بود رو یادتونه ؟! دوربین مخفی ِ جشنواره ای ساخته بود توپ!!! کلی جالبناک بود و خندیدیم .

5- ادای احترام پانته آ بهرام ، وقار دوست داشتنی خسرو شکیبایی ، گِله های بهرام رادان ( به خصوص قسمت " میشه یه روز سانسور نداشته باشیم ؟!" ) و حرفهای باران کوثری عزیز دیدنی (شنیدنی) بود .

6- وقتی از پرویز پرستویی برای اهدای جایزه فیلم منتخب تماشاگران دعوت شد ، حاضرین برای دقایقی بی وقفه تشویق اش کردند . ( و حقا که لایق چنین دوست داشتنی است . چقدر قیافه اش دیدنی بود وقتی آن مرد وقیح هوار میزد و چه خوب با متانت پاسخ اش را داد ...)

7- ابراز احساسات مردم به نماینده سفارت آلمان که برای گرفتن جایزه بهترین فیلم خارجی از دیدگاه تماشاگران به روی صحنه آمده بود قابل توجه بود !

8- آقای ده نمکی ما آدم ها فراموشکاریم . بله . خیلی فراموشکار . ولی مگر می شود شلمچه ی شما را هم فراموش کرد ؟ ( تا کید می کنم شلمچه ی شما ! چرا که ما هم شلمچه داریم و مردان شلمچه ای که اهل داد و بیداد و قداره بندی نیستند . مردانی که در قلب ملت ایران هستند و برای دیده شدن نیازی به ادبیات چاقو و هوار زدن ندارند . ) ما 14-15 ساله های نیمه دوم دهه هفتاد خوب یادمان هست ، عجیب است که شما این قدر کم حافظه اید ! دیشب که با همان ادبیات ده سال پیش روی سن فریاد می زدید و هل می دادید و از مرغ و سیمرغ می گفتید ، ما اگر آلزایمر هم داشتیم شما را به یاد می آوردیم . شما همان آدم هستید . همان آدم . همان وقت که فیلم شما را در صدر منتخبین مردم دیدم متاسف شدم . همان طور که بعد از اعلام نتایج بیشتر رای گیری (انتخابات) ها متاسف می شوم .( قبلاً هم گفته بودم . "اخراجی ها " فیلم متوسطی است و هیچ نیست و ... گفته بودم . نیازی به تکرار نیست . ) آقای ده نمکی همین یک سیمرغ هم از سر شما زیاد بود . خیلی زیاد . البته شما موفق شدید . با جنجالی که به پا کردید فروش فیلمتان تضمینی است ، نیازی به حدس و گمان ندارد . راستی فکر نمی کنید فضای مطبوعات را سیاه کردید و رعب انگیز و چاله میدانی بس بود ؟! فکر نمی کنید قبای کارگردانی و فضای هنر هفتم را به لمپنیسم تان آلوده نکنید بهتر باشد ؟! کاش فکر می کردید ... حسین پاکدل بعد از معرکه ای که به پا کردید گفت : « خوشحالیم که آقای ده نمکی بالاخره برای بیان نظرات شان زبان سینما را انتخاب کردند . » من هم از موتور سوارها و لباس شخصی ها و فحش نامه نویس ها می ترسم آقای پاکدل اما حیف سینما نیست ؟! خدای دعای پرستویی عزیز را مستجاب کناد که پس از اعطای جایزه و قبل از پاین رفتن از سن دعا کرد « خدا به همه ی ما صبر عطا کند . »

پ . ن : با پوزش فراوان از کلیه عاشقان سینه چاک آقای کیمیایی ، رئیس فیلم بدی بود . خیلی بد . اصلاً فیلم بود ؟! باورم نمی شود که کار گردان این فیلم همان باشد که "ضیافتِ" فراموش نشدنی را ساخته ، "مرسدس" را ، "اعتراض" را حتی و حتی تر "حکم" را . آقای کیمیایی دهه ی چهل ، چهل سال است که تمام شده . راستی ... هیچی . ما چشم مان را می بندیم . با خیال "ضیافت" تان خوشیم .

مرتبط :

نتایج داوری بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر در بخش سودای سیمرغ

در حاشیه مراسم اختتامیه بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر استقبال بی نظیر مخاطبان و هنرمندان از مراسم اختتامیه

"اخراجی ها" فیلم بدی نیست . فیلم خوبی هم نیست . "اخراجی ها" هیچ چیز نیست به جز یک دنیا لودگی ِ لمپنی . بازی ها ، همه خوب است و معمولی . شریفی نیا همان حاج آقای متعصب ِ متظاهرِ تکراری ، اکبر عبدی همان تُرکِ بامزه ی همیشه ، امین حیایی و کامبیز دیرباز مثل همیشه خوب و ارژنگ امیرفضلی البته استثناً خوب . داستان ِ تکراری ِ " لیلی با من است " ای که اصلاً به پای آن نمی رسد و فیلم کمال تبریزی کجا ، با آن فیلمنامه ی زیبا و پخته و پر معنا و طنزهای ِ پاکیزه و به جا ، و فیلم ده نمکی کجا . فیلم منهای شوخی هایش حرفی برای گفتن ندارد . از هیچ لحاظ . ( البت موسیقی فیلم با همه ی سادگی اش بدک نبود ! ) با همه ی این حرف ها و با وجود اینکه مصرانه معتقدم "اخراجی ها" فیلم متوسطی ست اما دیدن این فیلم را به همه توصیه می کنم . خوب می خنداند تان . خیلی خوب !

آفتاب بر همه یکسان می تابد ، اتوبوس شب ، سنگ کاغذ قیچی ، اقلیما ، فرش ایرانی و فیلم آرش معیریان که اسمش رو یادم نیست ، فیلمهایی بودند که از شروع جشنواره می تونستم ببینم و ندیدم !!! ( من الان طبقه هشتم هستم ، اگه صلاح می دونید خودم رو بیاندازم پایین !!! ) این که چرا ندیدم شون دلایل مبسوطی داره ، از جمله تنبلی ، واقع شدن سینما در محدوده طرح ترافیک ، تنبلی ، "خواب آلودگیِ صبح فردا" حاصل از داشتن بلیط سانس 10و نیم شب ، تنبلی ، گرفتاری های کاری و خانوادگی ، تنبلی ، داشتن بلیط مفت و مجانی و نسوختن یه جاهاییِ (!) آدم از بابت هدر رفتن پول از جیب مبارک ، تنبلی و ... .

امشب ( گوش شیطون کر ! ) قراراست برویم « پارک وی » فریدون جیرانی را ببینیم . باشد که پای ما نیز به فستیوال بیست و پنجم باز گردد . آمین !

کتابخونه ی کوچولوی توی اتاق خواب رو گردگیری می کنم . به قفسه دست نوشته هام که میرسم ، دستم بی هوا می ره سراغ دفترها و به خودم که میام می بینم سه سال گذشته رو در 2 ساعت دوره کرده ام ... قفسه های پایینی برای تمیز شدن ، منتظر می مونن تا یه روز دیگه...

مهر 84 : نمی دانم چگونه است که فرود آمدن برایم سخت تر شده از پرواز کردن . پرواز می کنم و اوج هم می گیرم و وقتی می خواهم فرود بیایم ، چنان با سر به زمین می خورم که لذت پرواز فراموشم می شود . انگار یادم رفته که روزی ماهرانه ترین فرودها از آن من بوده است ...

بهمن 85 ( این رو با مداد کنار نوشته بالایی اضافه می کنم ) : بال های عزیز ! به چه کار می آیید شما ... وقتی ... پرواز کردن را از یاد برده ام ؟

توی ماشین نشسته ام منتظر ، که همسر عزیز خرید اش رو بکنه و بریم . چشمام رو بسته ام و سرم رو تکیه دادم به پشتی صندلی . صدای طبل و سنج و نو حه ای که از دور میومد ، نزدیک و نزدیک تر می شه . چشامو که باز می کنم سفیدی پر های علم اولین چیزی هست که می بینم . بوی اسفند می پیچه توی هوا . نفس عمیقی می کشم و فکر می کنم « اگه علم ها رو جمع کنن باز هم دسته ها همین قدر قشنگ اند ؟ » یادم می آد روز هایی رو که می گفتم علم چیز بیخودی هست و که چی بشه و ... و الان حس می کنم چقدر همین علم ِ بیخود ِ تحریف شده ی ِ الکی رو دوست دارم و پرهای رنگی اش رو ... فکر می کنم « چند وقته توی مجالس مذهبی شرکت نکرده ام ، زیارت عاشورا نخونده ام ؟ »روزهای مدرسه رو یادم می آد و صبحگاه پنج شنبه ها رو که هر هفته زیارت عاشورا می خوندیم و با خودم می گم « چه زود گذشت ... » . حواسم می ره به پسر بچه 9-8 ساله ای که پرچم بزرگ سبز رنگی رو گرفته و با همه قدرت نگه اش داشته که هیچ ، سعی می کنه بچرخاند اش و این کار رو می کنه و پرچم ِ «یا حسین» پهن می شه توی آسمون . فکر می کنم « محرم هم محرم های قدیم ، محرم بچگی هام ... » .

از دیشب تا حالا به طرز مسخره و احمقانه ای اعصابم خورده و حالم گرفته است و ... لطفاً بهم نخندید !

یه دوستی دارم که 10 سالی هست با هم دوستیم ، هیچوقت با هم خیلی صمیمی نبوده ایم از اون مدل هایی که روز و شب با هم هستن و ... ولی تو این 10 سال کلی باهم خاطره داریم . بالاخره همکلاسی بودن در مدرسه و بعد در یک دانشگاه درس خوندن ، گیریم تو رشته های متفاوت و در عین حال هم محله ای بودن باعث شده بود که رابطه مون قطع نشه و گاه به گاه همدیگه رو ببینیم و گردشی بریم و مهمونی ای و استخری و کوهی و ... . یک سالی بود که می دونستم این دوست عزیز در تدارک مهاجرت هست اما خب برام خیلی جدی نبود تا یکی دو ماه پیش که تلفنی صحبت می کردیم و می گفت صبح رفته بوده سفارت برای ویزا و دنبال خرید بود و درگیر کارهای تز اش و کلاسهای فشرده زبان فرانسه و ... تلفن رو که قطع کردم نتونستم جلوی اشکامو بگیرم . اشکای بیصدا که تبدیل شدن به هق هق گریه ، همسر عزیز با تعجب آمیخته به ترس اومد تو اتاق که « چی شد ؟!!!! چرا گریه می کنی ؟!!! » وقتی گفتم « فاطمه داره میره کانادا » حس کردم الانه که از خنده منفجر بشه . خنده داره که آدم برای رفتن کسی گریه کنه که دو ساله ندیدتش و چند ماه یه بار اون هم تلفنی ازش خبر داره . اون شب همسر عزیز خیلی سعی کرد دلداری ام بده اما... من اون شب رو تا نیمه اش گریه کردم و تا صبح نخوابیدم و به همه روزهایی فکر کردم که با هم بودیم و به همه روزهایی که می تونستیم با هم باشیم و به هزار بهونه از دست دادیم . فکر کردم با وجود اینکه سالی یک بار همه ی بچه های مدرسه دور هم جمع میشن و همدیگه رو می بینیم اما انگار فاطمه تنها حلقه اتصال من به روزها و خاطره هایی بوده که تکرار نشدنی اند . اهمیتی نداشت که سالی یکی - دو بار می دیدمش ، اهمیتی نداشت که چند ماه یک بار تلفنی صداش رو می شنیدم ، مهم این بود که بود . که همین جا بود . تو همین شهر . هر وقت ، هر وقت ، هر وقت که دلمون تنگ میشد می تونستیم با هم باشیم . مثله همون روزهای بی خیالی 16-15 سالگی ... مثله اون سفر جنوبی که با هم رفتیم ، مثله چهار شنبه سوری توی کلاس ، مثله روزهای آب بازی و گچ بازی توی حیاط و راهروهای مدرسه ، مثله فردای کنکور که رفتیم سینما و بعد پارک لاله و وسط چمن ها نشستیم و درصد ها مون رو حساب کردیم ، مثله اون روزی که با اینکه نتیجه کنکور رو میدونستیم و می دونستیم که تو یک دانشگاه قبول شدیم با هم رفتیم توی صف که روزنامه بخریم و روزنامه تموم شد و نخریدیم ، مثله روزهای اول دانشگاه که همش با هم بودیم ، مثله ... لعنت . لعنت . لعنت . فکر می کنم کاش قبل از اینکه بره ، بتونم این حرفا رو بهش بگم . بهش بگم که چقدر جاش خالی میشه . بگم که ... . فکر می کنم کاش ... کاش ... کاش نمی رفت .